..ภูติน้อยของ เจ้าชาย.. รักษาลูกโป่งใบนี้ ไว้นะ * : Aug 2, 2009

รัก เชื่อมั่น เชื่อใจ และปกป้องในเจ้าชายทั้งสิบสาม

เพียงเท่านี้...ทำได้รึเปล่าเอลฟ์ ??

สี่ข้อง่ายๆทำกันได้รึเปล่า ??

. . . . . . . . . . . . .

ภูติน้อยตัวหนึ่งกำลังนั่งมองลูกโป่งหลากสีที่แต่ละคนถือมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ ลูกโป่งหลากสีที่ต่างมีเจ้าของปกป้องและดูแล

ฉันเองก็อยากมีเหมือนกัน..

มือน้อยที่ยังว่างเปล่ากับหัวใจที่เฝ้ารอใครสักคนผู้เป็นที่รัก..วันไหนกันนะที่ฉันจะได้พบกับเขาผู้เป็นที่รัก..วันไหนกันนะที่ฉันจะได้เจอกับเจ้าชายแห่งซัฟไฟร์บลู

ภูติน้อยคิดแล้วเดินเข้าไปในทุ่งกว้างสีเขียวสด ลูกโป่งสีซัฟไฟร์กำลังปลิวโต้ลมอยู่และมันกำลังจะโดนกิ่งไม้แหลม

หมับ !

ภูติน้อยคว้ามันไว้ทันก่อนจะมองดูลูกโป่งแล้วยิ้มกว้าง มือเล็กลูบไปมาบนโป่งสีสวยอย่างเบามือราวกับว่ามันเป็นของล้ำค่าจากฝากฟ้า

ช่วยดูแลมันหน่อยนะเอลฟ์..

คำพูดเบาลอยเข้ามาในหูของภูติน้อย ร่างเล็กจ้องมองลูกโป่งสลับไปมากับบนท้องฟ้า

ใครกันที่พูด..ใครกันคือเอลฟ์ ??

ได้โปรดรักษาลูกโป่งใบนี้ไว้ด้วย คุณคือลมหายใจของพวกเรา พวกเราขาดคุณไม่ได้..

“ฉันไม่ใช่เอลฟ์นะ!”ภูติน้อยตะโกนบอกแล้วกอดลูกโป่งไว้

ไม่กล้าใช้จริงๆ..คำว่าเอลฟ์
เอลฟ์มันดูสูงเกินไป..สำหรับภูติตัวน้อยอย่างฉัน..

ถ้าคุณไม่ใช่เอลฟ์ ได้โปรดส่งลูกโป่งนั้นมาให้กับเราเถิด

เสียงตามสายลมร้องบอก

คืนลูกโป่งให้งั้นเหรอ..??

“ฉันไม่ให้!..ฉันไม่ใช่เอลฟ์ ฉันไม่ใช่ แต่ฉันจะรักษาลูกโป่งใบนี้ ฉันไม่ปล่อยให้มันลอยไปตามสายลมหรอก ถ้าเกิดมันแตก..ถ้ามันแตก ฉันจะทำยังไง”น้ำตาของภูติน้อยไหลลงมาช้าๆ แขนเล็กกอดลูกโป่งใบสวยไว้แนบอกราวกับกลัวว่ามันจะหลุดลอยไปไหน

ขอบคุณ..ขอบคุณที่คุณยังยืนยันว่าจะรักษาลูกโป่งใบนั้นไว้ ขอบคุณจริงๆ..

จากวันกลายเป็นเดือนและกลายเป็นปี ภูติน้อยยังคงถือลูกโป่งไว้แน่นไม่ขาด ร่างเล็กๆยิ้มเสมอเมื่อรู้ข่าวว่าเจ้าชายแห่งซัฟไฟร์มีความสุขและสบายดี แต่แล้วความสุขก็ไม่ได้คงอยู่ตลอดไป

“นี่เอลฟ์ตัวน้อย เธอรู้รึยังว่าเจ้าชายทั้งสิบสามของเธอกำลังจะมีเพิ่มเจ้าชายขึ้นมา”

“เพิ่ม??”ภูติน้อยมองหน้าคนพูดอย่างไม่เข้าใจ

“ใช่ เตรียมแบ่งใจไว้ให้เจ้าชายคนที่ถูกเพิ่มขึ้นมาด้วยนะ”ภูติอีกตัวยังคงพูดไม่หยุด

“ฉันรักได้เท่านี้..ฉันรักได้แค่สิบสามคน”ภูติน้อยพูดย้ำคำหนักแน่นแล้วเดินจากไป

รัก เชื่อมั่น เชื่อใจ และปกป้อง..สี่สิ่งที่ผู้ถือลูกโป่งซัฟไฟร์ควรกระทำ

ยิ่งนานวันเข้าความทุกข์ก็เหมือนโถมเข้าใส่ภูติน้อยจนแทบล้มทั้งยืน ข่าวเรื่องจากแบ่งกลุ่มย่อยของเจ้าชาย ข่าวเรื่องการถูกเพิ่มเจ้าชายขึ้นมาและข่าว..

การสละบัลลังก์ของเจ้าชายบางองค์

น้ำตาของภูติน้อยหลั่งไหลมากขึ้นเรื่อยๆ ความรักที่ส่งให้เจ้าชายเหมือนถูกเหยียบย่ำตรงกลางใจให้แหลกเหลวไม่มีชิ้นดี

“ฉันว่าเปลี่ยนมาถือลูกโป่งสีอื่นเถอะ จะได้ไม่ต้องทนเจ็บปวดไง”ภูติอีกฝ่ายยื่นลูกโป่งต่างสีมาให้ภูติตัวน้อยที่กำลังสับสน

มือน้อยของภูติเริ่มอ่อนแรงล้าและกำลังจะคลายเชือกที่ผูกอยู่กับลูกโป่งซัฟไฟร์ไว้ช้าๆ..

“อย่านะ!”เสียงของภูติที่ถือลูกโป่งสีซัฟไฟร์พูดพร้อมจับมือเล็กไว้

“ลืมไปแล้วใช่มั้ยว่าเราต้องทำอะไรเพื่อเจ้าชาย เธอลืมไปแล้วเหรอ?”ภูติอีกตัวที่ถือลูกโป่งสีซัพไฟร์เช่นเดียวกันเอ่ยท้วง

“ในโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่เธอที่รักเจ้าชายทั้งสิบสาม ไม่ได้มีแค่เธอที่เหนื่อย ไม่ได้มีแค่เธอที่ต้องเจ็บปวด เพื่อนเอ๋ย..หันไปมองดูด้านหลังของเธอสิ เหล่าเอลฟ์และผู้ที่รักเจ้าชายทั้งสิบสามต่างพร้อมที่จะยืนอยู่ข้างเธอและเจ้าชายทั้งสิบสามเสมอ”

ภูติน้อยหันไปมองด้านหลังของตัวเอง ลูกโป่งสีซัฟไฟร์ลอยเด่นเต็มท้องฟ้ากว้าง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดของเอลฟ์ต่างไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“เจ้าชายทั้งสิบสามต้องการภูติคอยปกป้องคุ้มครอง ถ้าหากเอลฟ์อยู่เป็นดั่งลมหายใจของเจ้าชายอ่อนแรง..เจ้าชายทั้งสิบสามจะเป็นอย่างไร”

ภูติน้อยเริ่มกระชับมือตัวเองให้แน่นขึ้นแล้วมองไปยังฟ้าสีสวย..ดินแดนที่เจ้าชายทั้งสิบสามอยู่ ดินแดนที่เอลฟ์และคนที่รักเจ้าชายน้อยคนนักจะได้ขึ้นไป..

“เพื่อนเอ๋ย..อดทนอีกหน่อยเถิด พระเจ้าคงเล่นตลกกับความรักของเรา มันคือบทพิสูจน์ว่าเรารักเจ้าชายมากแค่ไหนกระมัง..บทพิสูจน์ที่เปรียบดั่งยาพิษ”ภูติเอลฟ์อีกคนพูดอย่างฝืนทน

“อีกนานแค่ไหนกัน ที่เอลฟ์และเจ้าชายทั้งสิบสามจะยิ้มให้กันอย่างมีความสุขโดยไร้ซึ่งความเจ็บปวดเช่นทุกวันนี้..ต้องเจ็บปวดอีกเท่าไหร่ ต้องเสียน้ำตาอีกนานแค่ไหนกันล่ะ?”ภูติตัวน้อยเอ่ยท้วงทั้งน้ำตาพร้อมหัวใจที่เจ็บปวด

“เมื่อเลือกที่จะรัก เลือกที่จะปกป้อง เลือกที่จะเป็นลมหายใจของเจ้าชาย ต่อให้ตลอดกาลของความเจ็บปวด..ฉันก็ยอมทน”ภูติตัวเดิมพูด

“อย่าบ้าน่า! เปลี่ยนมาถือลูกโป่งสีนี้ดีกว่า พวกเธอจะได้ไม่เจ็บปวดไง เชื่อสิ..พวกเธอจะได้ไม่ต้องเสียน้ำตา”ภูติต่างสีที่ยืนฟังมานานหมดความอดทนพร้อมกับยื่นลูกโป่งอีกสีให้

“ไม่มีรักใดไม่เจ็บปวด..ถ้าหากความเจ็บปวดมาพร้อมกับความรักที่บริสุทธิ์ ฉันก็พร้อมที่จะรักต่อไป”ภูติตัวน้อยที่ได้ชื่อว่าเอลฟ์พูดแล้วผลักมือที่ถือลูกโป่งต่างสีออกไป

“ความรักของเอลฟ์ไม่มีใครเข้าใจได้นอกจากพวกเราเองและเจ้าชายทั้งสิบสาม เอลฟ์เป็นทุกอย่างสำหรับเจ้าชาย ทั้งองครักษ์ ทั้งที่ปรึกษา ทั้งมิตรที่จะอยู่คู่เจ้าชายไม่ห่าง..”

“เอลฟ์ทุกเชื้อชาติต่างรักเจ้าชายทั้งสิบสามเช่นเดียวกัน เพื่อนเอ๋ย..หากเหนื่อยก็หยุดพักได้ หากหมดแรงก็นอนพัก หากท้อแท้ก็โปรดมองดูเจ้าชายทั้งสิบสามที่เหนื่อยกว่าเราตั้งเท่าไหร่ แต่อย่าได้ปล่อยลูกโป่งซัฟไฟร์ให้หลุดลอยไปตามสายลม..โปรดอย่าทิ้งให้ลูกโป่งลอยไปอย่างไร้จุดหมาย เพราะเราคือผู้ที่รักเจ้าชายทั้งสิบสามแห่งซัฟไฟร์บลู โปรดอย่าลืมสี่ข้อที่ควรกระทำแก่ผู้ที่ถือลูกโป่งสีซัฟไฟร์”

รัก เชื่อมั่น เชื่อใจ และปกป้องในเจ้าชายทั้งสิบสาม

อาจจะ..เหนื่อยจนแทบขาดใจ

อาจจะ..ท้อจนหมดแรงจะต่อสู้

อาจจะ..เจ็บปวดจนแทบยืนไม่อยู่

อาจจะ..เบื่อสำหรับคำว่า’เชื่อ’

แต่ทว่า..

เพื่อนเอ๋ย..มองดูเจ้าชายทั้งสิบสามสิ

เพื่อนเอ๋ย..เพื่อนจะทิ้งไม่สนใจเจ้าชายได้หรือ

เพื่อนเอ๋ย..ความรักของเพื่อนหมดซึ่งจากเจ้าชายจริงๆใช่มั้ย ?

เพื่อนเอ๋ย..ไม่ได้มีเพื่อนผู้เดียวที่เจ็บปวดเจียนจะขาดใจ

เพื่อนเอ๋ย..เพื่อนยังมีเอลฟ์อีกหลายต่อหลายคนยืนเคียงข้าง

เพราะเอลฟ์ไม่ใช่แค่คนที่รักซุปเปอร์จูเนียร์เพราะอารมณ์ชั่ววูบหนึ่งแล้วหมดไป

เพราะเอลฟ์ไม่ใช่คนที่หมดรักซุปเปอร์จูเนียร์เพียงเพราะหมดกระแสความนิยม

เพราะเอลฟ์ไม่ใช่แค่มองผ่านความสามารถที่แท้จริงของซุปเปอร์จูเนียร์ไปได้

เพราะเอลฟ์คือลมหายใจและเพื่อนตลอดกาลของซุปเปอร์จูเนียร์โดยแท้จริง..

เครดิต : [G]__,,*ส่องหากี้*@siamzone.com